Born to be... เกิดมาเพื่อ...สิ่งใด?- -*

เดี๋ยวก่อนฮับทุกท่าน...ก่อนที่จะกล่าวบทไป...~___~

วันนี้ต้องบอกว่า ...มันร้อนเห็ดอะไรนักหนาว่ะเนี่ย !! จอร์ช ...ช่วยซาร่าด้วย ~0~

เรียนไปนี่แบบ...เหนียวหนืด เหนียวหนืดดดด... ==";;

ไม่ต้องพูดถึงสมาธิหรอกฮะ! มันแตกกระเจิง!! TOT

เหนียวเหมือนมีคนเอานมข้นหวานตราพุทธรักษามาป้ายหน้า ยังไงยังงั้นเลยค่ะ!! >_<

เอาล่ะ...ระบายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

มาเข้าเรื่องของหมู่เฮากันดีกว่าน่ะเจ้า *0*

ข้าน้อยนี่ก็บ่มีอะหยังมาก ...แค่อยากจะกล่าวบทไปถึงเรื่องเน่า ๆ ของสังคม

' ที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนแปลงมันไปได้ดีกว่านี้ '

==* กล่าวออกไปเหมือนจะเครียด ๆ นะ ... แต่พยายามเขียนให้เบา ๆ หน่อยแล้วกัน

เรื่องมันมีอยู่ว่า ที่ รร. มีคาบนึงไม่ได้เรียน (กันทั้งโรงเรียน)

แล้วแบบ ก็ไปนั่งเล่นที่โรงอาหาร  เจอเพื่อนเก่าที่เคยสนิทกันมาก ๆ ตอนประถม

แต่พอขึ้นมัธยมเค้าเรียนเก่งมาก เลยโดนจับแยกห้องกับ จขบ. ทำให้ห่างเหินกันไปโดยปริยาย

เธอผู้นี้ก็นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ ของเธอ เราก็ยิ้มให้...

ปรากฏว่าสายตามองไปเห็นหนังสือ "เงินทองของมีค่า" ที่ตลาดหลักทรัพย์ฯทำ (รึเปล่า?)

ในใจก็คิดว่า เอ๊ะ! วิชาอะไร เอามาอ่านทำไม อ่านประดับความรู้เฉย ๆ เหรอ?

ไม่...

เพื่อนเราบอกว่า จะไปแข่งคัดเลือก

คือทุกปีเนี่ย ทางตลาดหลักทรัพย์จะให้เด็กมัธยมแข่งขันเกี่ยวกับเรื่อง เงินๆทองๆ นี่แหละ

ชนะเลิศก็ได้ตังค์ได้ไปเรียนภาษาอะไรก็ว่า...ไปปปป...

เค้าบอกแค่นั้นแหละ (แล้วก็คุยกันอีกนิดหน่อย) เราขึ้นอีกแล้ว !!

อารมณ์ประมาณว่าน้อยใจอย่างแรงๆ!! >.,<

ให้มันได้อย่างงี้สิโรงเรียนผู้มอบการศึกษาแก่อนาคตของชาติ

แม้แต่เรื่องแค่นี้ยังลำเอียง!!!

ลำเอียงยังไงน่ะเหรอ?...

จริง ๆ แล้วเนี่ย เวลามีการสอบแข่งขันอะไรต่าง ๆ

ในความเห็นของเรานะ... มันน่าจะมีความยุติธรรมในสังคมมากกว่านี้เซ่!! ><

ตอนนั้น ตอนที่เพื่อนเราบอก เรารู้เลยว่า อาจารย์ไม่ประชาสัมพันธ์อีกแล้ว - -"

เสียใจมากกกกก...

ทำไม ทำไม และทำไม ?  ...  ทำไมต้องให้โอกาสแต่เด็กเรียนดี อยู่ห้องเก่ง

" มี-โอกาส-ทำอะไรได้ มากกว่าห้องอื่น "

ส่วนเด็กที่เรียนในระดับปานกลางไปถึงแย่ก็ไม่มีสิทธิ์รับรู้ข่าวสาร หรือเข้าร่วมกิจกรรมอย่างอื่นเลยหรือ!!??

เหตุใดการประชาสัมพันธ์ถึงไม่ทั่วถึง

จขบ. หูผีจมูกมดจะตาย เวลามีกิจกรรม มีการแข่งขันอะไร ทำไมจะไม่รู้!!??

เราชอบทำกิจกรรม ชอบเปิดโอกาสให้กับตัวเอง และเพื่อนคนอื่น ๆ...

บุกไปได้ถึงระดับไหนไม่เคยสน สนแค่ว่า ....หนูขอโอกาส บ้าง ได้มั้ย?

(กล่าวบทไปแล้วชีช้ำ T^T กระซิก กระซิกกก.ก.ก.ก.ก...)

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวด้วย

ตั้งแต่ ม.4 ปีที่แล้ว เราก็ลงชื่อ จะ ลงแข่งเงินทองฯเหมือนกัน ... แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เข้าร่วม

เพราะอะไร?....เพราะอะไรก็ไม่ทราบได้

คือตอนแรก จู่ ๆ เค้าก็บอกยกเลิกไป? เราเลยล้มเลิกความตั้งใจ ใหม่ เพราะไม่ได้แข่ง

และ...จู่ ๆ เพื่อนในห้องคนนึง (ที่มันจับคู่กับเด็กห้องคิงที่สุด) มันก็อ่านหนังสือเงินทองฯกันขะมักเขม้น

ซึ่งตอนแรกเห็นบอกยกเลิกไปแล้ว?

แล้วเห็นมันเครียดมากเลยถามว่า ทำไมต้องรีบอ่านกันขนาดนั้น แล้วข้อสอบเอามาจากไหน?

เค้าบอก...อาจารย์ให้มา จะสอบพรุ่งนี้แล้ว????

แต่ทำไมเราไม่รู้ และ คนอื่นๆ เพื่อนห้องอื่น ก็ไม่รู้ด้วยเช่นกัน!!

ทำให้พวกพี่ไม่ได้อยู่ห้องที่อาจารย์ประชาสัมพันธ์ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยคับ!!...-*-

จขบ. ถึงกับทรุด! แล้วก็....บรรยายอะไรไม่ออกอีกเลย

เรื่องแรกผ่านไป...

มาเรื่องที่สอง

เนื่องด้วยเราเคยเรียนกับครูสอน phy ท่านนึง

เราไม่พูดพล่ามทำเพลง ขี้เกียจพิมพ? =="

เอาเป็น หลังจากที่จารย์พูดประโยคนั้นไป

เราก็หมดศรัทธากับท่านไปเลย และสังคมของผู้บริหารในโรงเรียนน่าอนาถนี้ไปบางส่วน!?

(ในคาบที่ครูท่านนี้มาสอนแทน) 

"ที่ครูมาสอนที่นี่(รร นี้)คือ สอนเฉพาะห้อง ... นะ เพราะว่าครูต้องคอยติว คอยให้คำปรึกษาเค้า

  เพราะพวกนั้นเป็นความหวัง เป็นชื่อเสียงของโรงเรียน"

เอ้อ!! ให้มันได้อย่างงี้?

แล้วที่จารย์มาสอนพวกหนู จารย์จำใจมากหรือคะ?!!

เด็กห้องเก่งเป็นความหวังของโรงเรียนเท่านั้นหรอ... แล้วคนอื่นๆ ล่ะ

ปล่อยร้างไว้ไปตามยถากรรมงั้นหรอ

คำตอบคือ "ใช่" 

คำตอบนี้เราค้นพบด้วยตนเอง

ไม่ใช่เพราะการจินตนาการออกมา

แต่พบเห็นได้โดยทั่วไป ในการที่ไม่ให้โอกาสกับเด็กนักเรียนคนอื่นๆ

ให้ก็ให้น้อยยยย มากกกกกก....แทบจะไม่มีเลย

เพราะสำหรับเด็กกลุ่มนี้แล้ว

คือ เด็กที่ไร้ซึ่งความคาดหวังจากผู้อื่น !!

เมื่อไหร่กันคะ?  เมื่อไหร่เมืองไทยจะบินได้?

เมื่อไหร่ที่ทุก ๆ คน จะมีโอกาส มีสิทธิ เท่าเทียมกัน

นี่แค่ สังคมเล็ก ๆ ... แล้วมองไปที่สังคมใหญ่ ๆ ซิ

ลูกท่านหลานเธอมาก่อนเลยจ้า...- -*

เส้นพ่อ เส้นแม่ เข้าไปทั้งนั้น

ความสามารถค่อยฝึกฝนกันใหม่ ไม่เปนไร (<< อะไรก็ไม่เปนไร มันโผล่มาอีกแล้ว - -*)

หรือบางที มันไม่ใช่เรื่องเส้นสาย

แต่เป็นเรื่องของความน่าทนของคนเองนี่แหละ

แก่ง่าย ตาย(จากการทำงาน)ยาก ... ปิดโอกาสคนรุ่นใหม่ ที่เค้ามีความสามารถมาทำงาน

เค้าต้องตกงาน... ในขณะที่คุณ ไม่ทำอะไรเลย

ถามว่า...จขบ. รู้ได้อย่างไร ก็พี่สาว จขบ. ทำงานอยู่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง

พี่สาวต้องทนกับความอดสูมากมายในที่ทำงาน

ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจแบบนี้

คนมีความสามารถตกงาน -- คนอีกกลุ่มนั่งตากแอร์กินเงินเดือนเล่น

เออ...สบายดีจัง~

Ps. เริ่มเมื่อยมือ =P

โอเค...ที่กล่าวบทไปนั้น สรุปง่าย ๆ สั้น ๆคือ

ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ทำจิตใจให้บริสุทธิ์ผ่องใส << ไม่เกี่ยว!!!><

.

.

สรุปคือ 

ก็อยากให้สังคมต่าง ๆ เปิดโอกาสให้กับทุก ๆ คนอย่างเท่าเทียมกันบ้าง

เ ท่ า นั้ น เ อ ง

และ อยากจะบอกว่า

คนเก่งในประเทศนี้ มีอยู่สองประเภท คือ

เก่ง >> มีโอกาส

เก่ง >> ไม่มีโอกาส

ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ...จนจบ

หวังว่า     สังคมไทยจะน่าอยู่ขึ้น และเปิดโอกาสให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียมกันมากขึ้น